ἀλλʼ, ὦ φίλη μοι μῆτερ, ἐν χεροῖν σέθενὁ κατθανών τε κοὐ θανὼν φαντάζομαι.
Κρέουσαἰὼ ἰώ, λαμπρᾶς αἰθέρος ἀμπτυχαί,τίνʼ αὐδὰν ἀύσω,βοάσω; πόθεν μοισυνέκυρσʼ ἀδόκητος ἡδονά; πόθενἐλάβομεν χαράν;Ἴωνἐμοὶ γενέσθαι πάντα μᾶλλον ἄν ποτε,μῆτερ, παρέστη τῶνδʼ, ὅπως σός εἰμʼ ἐγώ.Κρέουσαἔτι φόβῳ τρέμω.Ἴωνμῶν οὐκ ἔχειν μʼ ἔχουσα;Κρέουσατὰς γὰρ ἐλπίδαςἀπέβαλον πρόσω.ἰὼ γύναι, πόθεν πόθεν ἔλαβες ἐμὸνβρέφος ἐς ἀγκάλας;τίνʼ ἀνὰ χεῖρα δόμον ἔβα Λοξίου;Ἴωνθεῖον τόδʼ· ἀλλὰ τἀπίλοιπα τῆς τύχηςεὐδαιμονοῖμεν, ὡς τὰ πρόσθε δυστυχῆ.Κρέουσατέκνον, οὐκ ἀδάκρυτος ἐκλοχεύῃ,γόοις δὲ ματρὸς ἐκ χερῶν ὁρίζῃ·