θάλλει δʼ, ἐλαίας ἐξ ἀκηράτου γεγώς.Ἴωνὦ φιλτάτη μοι μῆτερ, ἄσμενός σʼ ἰδὼνπρὸς ἀσμένας πέπτωκα σὰς παρηίδας.Κρέουσαὦ τέκνον, ὦ φῶς μητρὶ κρεῖσσον ἡλίου — συγγνώσεται γὰρ ὁ θεός — ἐν χεροῖν σʼ ἔχω,ἄελπτον εὕρημʼ, ὃν κατὰ γᾶς ἐνέρωνχθόνιον μετὰ Περσεφόνας τʼ ἐδόκουν ναίειν.Ἴωνἀλλʼ, ὦ φίλη μοι μῆτερ, ἐν χεροῖν σέθενὁ κατθανών τε κοὐ θανὼν φαντάζομαι.
Κρέουσαἰὼ ἰώ, λαμπρᾶς αἰθέρος ἀμπτυχαί,τίνʼ αὐδὰν ἀύσω,