κρυφαῖα νυμφευθεῖσʼ ἀπημπόλα λάθρακαὶ μαστὸν οὐκ ὑπέσχεν· ἀλλʼ ἀνώνυμοςἐν θεοῦ μελάθροις εἶχον οἰκέτην βίον.τὰ τοῦ θεοῦ μὲν χρηστά, τοῦ δὲ δαίμονοςβαρέα· χρόνον γὰρ ὅν με χρῆν ἐν ἀγκάλαιςμητρὸς τρυφῆσαι καί τι τερφθῆναι βίου,ἀπεστερήθην φιλτάτης μητρὸς τροφῆς.τλήμων δὲ χἡ τεκοῦσά μʼ· ὡς ταὐτὸν πάθοςπέπονθε, παιδὸς ἀπολέσασα χαρμονάς.καὶ νῦν λαβὼν τήνδʼ ἀντίπηγʼ οἴσω θεῷἀνάθημʼ, ἵνʼ εὕρω μηδὲν ὧν οὐ βούλομαι.