ἄρξαι δʼ ὅθεν σὴν μητέρα ζητεῖν σε χρή·πρῶτον μὲν εἴ τις Δελφίδων τεκοῦσά σεἐς τούσδε ναοὺς ἐξέθηκε παρθένος,ἔπειτα δʼ εἴ τις Ἑλλάς. — ἐξ ἡμῶν δʼ ἔχειςἅπαντα Φοίβου θʼ, ὃς μετέσχε τῆς τύχης.Ἴωνφεῦ φεῦ· κατʼ ὄσσων ὡς ὑγρὸν βάλλω δάκρυ,ἐκεῖσε τὸν νοῦν δούς, ὅθʼ ἡ τεκοῦσά μεκρυφαῖα νυμφευθεῖσʼ ἀπημπόλα λάθρακαὶ μαστὸν οὐκ ὑπέσχεν· ἀλλʼ ἀνώνυμοςἐν θεοῦ μελάθροις εἶχον οἰκέτην βίον.τὰ τοῦ θεοῦ μὲν χρηστά, τοῦ δὲ δαίμονοςβαρέα· χρόνον γὰρ ὅν με χρῆν ἐν ἀγκάλαιςμητρὸς τρυφῆσαι καί τι τερφθῆναι βίου,ἀπεστερήθην φιλτάτης μητρὸς τροφῆς.τλήμων δὲ χἡ τεκοῦσά μʼ· ὡς ταὐτὸν πάθοςπέπονθε, παιδὸς ἀπολέσασα χαρμονάς.καὶ νῦν λαβὼν τήνδʼ ἀντίπηγʼ οἴσω θεῷἀνάθημʼ, ἵνʼ εὕρω μηδὲν ὧν οὐ βούλομαι.εἰ γάρ με δούλη τυγχάνει τεκοῦσά τις,εὑρεῖν κάκιον μητέρʼ ἢ σιγῶντʼ ἐᾶν.