Γοργοῦς σταλαγμῶν, οἷς ἔμελλέ με κτενεῖν.λάζυσθʼ, ἵνʼ αὐτῆς τοὺς ἀκηράτους πλόκουςκόμης καταξήνωσι Παρνασοῦ πλάκες,ὅθεν πετραῖον ἅλμα δισκηθήσεται.ἐσθλοῦ δʼ ἔκυρσα δαίμονος, πρὶν ἐς πόλινμολεῖν Ἀθηνῶν χὑπὸ μητρυιὰν πεσεῖν.ἐν συμμάχοις γὰρ ἀνεμετρησάμην φρέναςτὰς σάς, ὅσον μοι πῆμα δυσμενής τʼ ἔφυς·ἔσω γὰρ ἄν με περιβαλοῦσα δωμάτωνἄρδην ἂν ἐξέπεμψας εἰς Ἅιδου δόμους.ἀλλʼ οὔτε βωμὸς οὔτʼ Ἀπόλλωνος δόμοςσώσει σʼ· ὁ δʼ οἶκτος ὁ σὸς ἐμοὶ κρείσσων πάρακαὶ μητρὶ τἠμῇ· καὶ γὰρ εἰ τὸ σῶμά μοιἄπεστιν αὐτῆς, τοὔνομʼ οὐκ ἄπεστί πω.ἴδεσθε τὴν πανοῦργον, ἐκ τέχνης τέχνηνοἵαν ἔπλεξε· βωμὸν ἔπτηξεν θεοῦ,ὡς οὐ δίκην δώσουσα τῶν εἰργασμένων.Κρέουσαἀπεννέπω σε μὴ κατακτείνειν ἐμὲὑπέρ τʼ ἐμαυτῆς τοῦ θεοῦ θʼ ἵνʼ ἕσταμεν.Ἴωντί δʼ ἐστὶ Φοίβῳ σοί τε κοινὸν ἐν μέσῳ;