σκηνὰς ἀνίστη τεκτόνων μοχθήμασι.θύσας δὲ Γενέταις Θεοῖσιν ἢν μακρὸν χρόνονμένω, παροῦσι δαῖτες ἔστωσαν φίλοις.λαβὼν δὲ μόσχους ᾤχεθʼ· ὁ δὲ νεανίαςσεμνῶς ἀτοίχους περιβολὰς σκηνωμάτωνὀρθοστάταις ἱδρύεθʼ, ἡλίου βολὰςκαλῶς φυλάξας, οὔτε πρὸς μέσας φλογὸςἀκτῖνας, οὔτʼ αὖ πρὸς τελευτώσας βίον,πλέθρου σταθμήσας μῆκος εἰς εὐγωνίαν,μέτρημʼ ἔχουσαν τοὐν μέσῳ γε μυρίωνποδῶν ἀριθμόν, ὡς λέγουσιν οἱ σοφοί,ὡς πάντα Δελφῶν λαὸν ἐς θοίνην καλῶν.λαβὼν δʼ ὑφάσμαθʼ ἱερὰ θησαυρῶν πάρακατεσκίαζε, θαύματʼ ἀνθρώποις ὁρᾶν.πρῶτον μὲν ὀρόφῳ πτέρυγα περιβάλλει πέπλων,ἀνάθημα Δίου παιδός, οὓς ἩρακλέηςἈμαζόνων σκυλεύματʼ ἤνεγκεν θεῷ.ἐνῆν δʼ ὑφανταὶ γράμμασιν τοιαίδʼ ὑφαί,Οὐρανὸς ἀθροίζων ἄστρʼ ἐν αἰθέρος κύκλῳ.ἵππους μὲν ἤλαυνʼ ἐς τελευταίαν φλόγα