οἶσθʼ οὖν ὃ δρᾶσον; χειρὸς ἐξ ἐμῆς λαβὼνχρύσωμʼ Ἀθάνας τόδε, παλαιὸν ὄργανον,ἐλθὼν ἵνʼ ἡμῖν βουθυτεῖ λάθρα πόσις,δείπνων ὅταν λήγωσι καὶ σπονδὰς θεοῖςμέλλωσι λείβειν, ἐν πέπλοις ἔχων τόδεκάθες βαλὼν ἐς πῶμα τῷ νεανίᾳ ἰδίᾳ δέ, μή τι πᾶσι, χωρίσας ποτὸντῷ τῶν ἐμῶν μέλλοντι δεσπόζειν δόμων.κἄνπερ διέλθῃ λαιμόν, οὔποθʼ ἵξεταικλεινὰς Ἀθήνας, κατθανὼν δʼ αὐτοῦ μενεῖ.Πρεσβύτηςσὺ μέν νυν εἴσω προξένων μέθες πόδα·ἡμεῖς δʼ ἐφʼ ᾧ τετάγμεθʼ ἐκπονήσομεν.ἄγʼ, ὦ γεραιὲ πούς, νεανίας γενοῦἔργοισι, κεἰ μὴ τῷ χρόνῳ πάρεστί σοι.ἐχθρὸν δʼ ἐπʼ ἄνδρα στεῖχε δεσποτῶν μέτα,καὶ συμφόνευε καὶ συνεξαίρει δόμων.τὴν δʼ εὐσέβειαν εὐτυχοῦσι μὲν καλὸντιμᾶν· ὅταν δὲ πολεμίους δρᾶσαι κακῶςθέλῃ τις, οὐδεὶς ἐμποδὼν κεῖται νόμος.