λύπης τι προσδεῖς ἢ φιλεῖς οὕτω φάος; Ἀμφιτρύωνκαὶ τῷδε χαίρω καὶ φιλῶ τὰς ἐλπίδας. Μεγάρακἀγώ· δοκεῖν δὲ τἀδόκητʼ οὐ χρή, γέρον. Ἀμφιτρύωνἐν ταῖς ἀναβολαῖς τῶν κακῶν ἔνεστʼ ἄκη. Μεγάραὁ δʼ ἐν μέσῳ με λυπρὸς ὢν δάκνει χρόνος. Ἀμφιτρύωνἔτʼ ἂν γένοιτʼ, ὦ θύγατερ, οὔριος δρόμος ἐκ τῶν παρόντων τῶνδʼ ἐμοὶ καὶ σοὶ κακῶν, ἔλθοι τʼ ἔτʼ ἂν παῖς οὑμός, εὐνήτωρ δὲ σός. ἀλλʼ ἡσύχαζε καὶ δακρυρρόους τέκνων πηγὰς ἀφαίρει καὶ παρευκήλει λόγοις,