νῦν οὖν τίνʼ ἐλπίδʼ ἢ πέδον σωτηρίας ἐξευμαρίζῃ, πρέσβυ; πρὸς σὲ γὰρ βλέπω. ὡς οὔτε γαίας ὅριʼ ἂν ἐκβαῖμεν λάθρᾳ· φυλακαὶ γὰρ ἡμῶν κρείσσονες κατʼ ἐξόδους· οὔτʼ ἐν φίλοισιν ἐλπίδες σωτηρίας ἔτʼ εἰσὶν ἡμῖν. ἥντινʼ οὖν γνώμην ἔχεις λέγʼ ἐς τὸ κοινόν, μὴ θανεῖν ἕτοιμον ᾖ. Ἀμφιτρύωνὦ θύγατερ, οὔτοι ῥᾴδιον τὰ τοιάδε φαύλως παραινεῖν, σπουδάσαντʼ ἄνευ πόνου· χρόνον δὲ μηκύνωμεν ὄντες ἀσθενεῖς.