δὸς πολιᾶν ἐκ γενύων κελαδήσω· τὸ γὰρ εὖ τοῖς ὕμνοισιν ὑπάρχει· Διὸς ὁ παῖς· τᾶς δʼ εὐγενίας πλέον ὑπερβάλλων ἀρετᾷ μοχθήσας τὸν ἄκυμον θῆκεν βίοτον βροτοῖς πέρσας δείματα θηρῶν.

Λύκοςἐς καιρὸν οἴκων Ἀμφιτρύων ἔξω περᾷ· χρόνος γὰρ ἤδη δαρὸς ἐξ ὅτου πέπλοις κοσμεῖσθε σῶμα καὶ νεκρῶν ἀγάλμασιν. ἀλλʼ εἶα, παῖδας καὶ δάμαρθʼ Ἡρακλέους ἔξω κέλευε τῶνδε φαίνεσθαι δόμων,