μή μοι μήτʼ Ἀσιήτιδος τυραννίδος ὄλβος εἴη, μὴ χρυσοῦ δώματα πλήρη τᾶς ἥβας ἀντιλαβεῖν, ἃ καλλίστα μὲν ἐν ὄλβῳ, καλλίστα δʼ ἐν πενίᾳ. τὸ δὲ λυγρὸν φόνιόν τε γῆ- ρας μισῶ· κατὰ κυμάτων δʼ ἔρροι, μηδέ ποτʼ ὤφελεν θνατῶν δώματα καὶ πόλεις