ἅλις γὰρ ἐλθὼν κἂν ὄναρ γένοιο σύ· κακοὶ γάρ εἰσιν οἳ τέκνα κτείνουσι σά. Ἀμφιτρύωνσὺ μὲν τὰ νέρθεν εὐτρεπῆ ποιοῦ, γύναι· ἐγὼ δὲ σέ, ὦ Ζεῦ, χεῖρʼ ἐς οὐρανὸν δικὼν αὐδῶ, τέκνοισιν εἴ τι τοισίδʼ ὠφελεῖν μέλλεις, ἀμύνειν, ὡς τάχʼ οὐδὲν ἀρκέσεις. καίτοι κέκλησαι πολλάκις· μάτην πονῶ· θανεῖν γάρ, ὡς ἔοικʼ, ἀναγκαίως ἔχει. ἀλλʼ, ὦ γέροντες, μικρὰ μὲν τὰ τοῦ βίου, τοῦτον δʼ ὅπως ἥδιστα διαπεράσετε, ἐξ ἡμέρας ἐς νύκτα μὴ λυπούμενοι. ὡς ἐλπίδας μὲν ὁ χρόνος οὐκ ἐπίσταται σῴζειν, τὸ δʼ αὑτοῦ σπουδάσας διέπτατο. ὁρᾶτʼ ἔμʼ ὅσπερ ἦ περίβλεπτος βροτοῖς ὀνομαστὰ πράσσων, καί μʼ ἀφείλεθʼ ἡ τύχη ὥσπερ πτερὸν πρὸς αἰθέρʼ ἡμέρᾳ μιᾷ. ὁ δʼ ὄλβος ὁ μέγας ἥ τε δόξʼ οὐκ οἶδʼ ὅτῳ βέβαιός ἐστι. χαίρετʼ· ἄνδρα γὰρ φίλον πανύστατον νῦν, ἥλικες, δεδόρκατε. Μεγάραἔα·