τόξοισι δώσειν Οἰχαλίαν ὑπέσχετο. τρεῖς δʼ ὄντας ὑμᾶς τριπτύχοις τυραννίσι πατὴρ ἐπύργου, μέγα φρονῶν εὐανδρίᾳ· ἐγὼ δὲ νύμφας ἠκροθινιαζόμην, κήδη συνάψουσʼ, ἔκ τʼ Ἀθηναίων χθονὸς Σπάρτης τε Θηβῶν θʼ, ὡς ἀνημμένοι κάλῳς πρυμνησίοισι βίον ἔχοιτʼ εὐδαίμονα. καὶ ταῦτα φροῦδα· μεταβαλοῦσα δʼ ἡ τύχη νύμφας μὲν ὑμῖν Κῆρας ἀντέδωκʼ ἔχειν, ἐμοὶ δὲ δάκρυα λουτρά — δύστηνος φρενῶν. πατὴρ δὲ πατρὸς ἑστιᾷ γάμους ὅδε, Ἅιδην νομίζων πενθερόν, κῆδος πατρός. ὤμοι, τίνʼ ὑμῶν πρῶτον ἢ τίνʼ ὕστατον