κακὸν μέγιστον, ὡς ἔοικε, γίγνεται. τοὐμοῦ γὰρ ὄντος παιδὸς ἐν μυχοῖς χθονὸς ὁ καινὸς οὗτος τῆσδε γῆς ἄρχων Λύκος τοὺς Ἡρακλείους παῖδας ἐξελεῖν θέλει κτανὼν δάμαρτά θʼ, ὡς φόνῳ σβέσῃ φόνον, κἄμʼ — εἴ τι δὴ χρὴ κἄμʼ ἐν ἀνδράσιν λέγειν γέροντʼ ἀχρεῖον — μή ποθʼ οἵδʼ ἠνδρωμένοι μήτρωσιν ἐκπράξωσιν αἵματος δίκην. ἐγὼ δέ — λείπει γάρ με τοῖσδʼ ἐν δώμασιν τροφὸν τέκνων οἰκουρόν, ἡνίκα χθονὸς μέλαιναν ὄρφνην εἰσέβαινε, παῖς ἐμός — σὺν μητρί, τέκνα μὴ θάνωσʼ Ἡρακλέους, βωμὸν καθίζω τόνδε σωτῆρος Διός,