σκέψαι δὲ τὴν σὴν ἐλπίδʼ ᾗ λογίζομαι· ἥξειν νομίζεις παῖδα σὸν γαίας ὕπο; καὶ τίς θανόντων ἦλθεν ἐξ Ἅιδου πάλιν; ἀλλʼ ὡς λόγοισι τόνδε μαλθάξαιμεν ἄν; ἥκιστα· φεύγειν σκαιὸν ἄνδρʼ ἐχθρὸν χρεών, σοφοῖσι δʼ εἴκειν καὶ τεθραμμένοις καλῶς· ῥᾷον γὰρ αἰδοῦς ὑπολαβὼν φίλʼ ἂν τέμοις. ἤδη δʼ ἐσῆλθέ μʼ εἰ παραιτησαίμεθα φυγὰς τέκνων τῶνδʼ· ἀλλὰ καὶ τόδʼ ἄθλιον, πενίᾳ σὺν οἰκτρᾷ περιβαλεῖν σωτηρίαν· ὡς τὰ ξένων πρόσωπα φεύγουσιν φίλοις ἓν ἦμαρ ἡδὺ βλέμμʼ ἔχειν φασὶν μόνον. τόλμα μεθʼ ἡμῶν θάνατον, ὃς μένει σʼ ὅμως.