ἀλλʼ εὐλάβειαν· οἶδα γὰρ κατακτανὼν Κρέοντα πατέρα τῆσδε καὶ θρόνους ἔχων. οὔκουν τραφέντων τῶνδε τιμωροὺς ἐμοὺς χρῄζω λιπέσθαι τῶν δεδραμένων δίκην. Ἀμφιτρύωντῷ τοῦ Διὸς μὲν Ζεὺς ἀμυνέτω μέρει παιδός· τὸ δʼ εἰς ἔμʼ, Ἡράκλεις, ἐμοὶ μέλει λόγοισι τὴν τοῦδʼ ἀμαθίαν ὑπὲρ σέθεν δεῖξαι· κακῶς γάρ σʼ οὐκ ἐατέον κλύειν. πρῶτον μὲν οὖν τἄρρητʼ — ἐν ἀρρήτοισι γὰρ τὴν σὴν νομίζω δειλίαν, Ἡράκλεες — σὺν μάρτυσιν θεοῖς δεῖ μʼ ἀπαλλάξαι σέθεν. Διὸς κεραυνόν τʼ ἠρόμην τέθριππά τε, ἐν οἷς βεβηκὼς τοῖσι γῆς βλαστήμασιν