τὸν Ἡράκλειον πατέρα καὶ ξυνάορον, εἰ χρή μʼ, ἐρωτῶ· χρὴ δʼ, ἐπεί γε δεσπότης ὑμῶν καθέστηχʼ, ἱστορεῖν ἃ βούλομαι. τίνʼ ἐς χρόνον ζητεῖτε μηκῦναι βίον; τίνʼ ἐλπίδʼ ἀλκήν τʼ εἰσορᾶτε μὴ θανεῖν; ἢ τὸν παρʼ Ἅιδῃ πατέρα τῶνδε κείμενον πιστεύεθʼ ἥξειν; ὡς ὑπὲρ τὴν ἀξίαν τὸ πένθος αἴρεσθʼ, εἰ θανεῖν ὑμᾶς χρεών, σὺ μὲν καθʼ Ἑλλάδʼ ἐκβαλὼν κόμπους κενούς, ὡς σύγγαμός σοι Ζεὺς τέκνου τε κοινεών,