εἶἑν· γεραιέ, τὰς ἐμὰς φυγὰς ὁρᾷς, ὁρᾷς δὲ παίδων ὄντα μʼ αὐθέντην ἐμῶν· δὸς τούσδε τύμβῳ καὶ περίστειλον νεκροὺς δακρύοισι τιμῶν — ἐμὲ γὰρ οὐκ ἐᾷ νόμος — πρὸς στέρνʼ ἐρείσας μητρὶ δούς τʼ ἐς ἀγκάλας, κοινωνίαν δύστηνον, ἣν ἐγὼ τάλας διώλεσʼ ἄκων. γῇ δʼ ἐπὴν κρύψῃς νεκρούς, οἴκει πόλιν τήνδʼ, ἀθλίως μέν, ἀλλʼ ὅμως ψυχὴν βιάζου τἀμὰ συμφέρειν κακά. ὦ τέκνʼ, ὁ φύσας καὶ τεκὼν ὑμᾶς πατὴρ ἀπώλεσʼ, οὐδʼ ὤνασθε τῶν ἐμῶν καλῶν, ἁγὼ παρεσκεύαζον ἐκμοχθῶν βίᾳ εὔκλειαν ὑμῖν, πατρὸς ἀπόλαυσιν καλήν.