ποῦ δʼ οἶστρος ἡμᾶς ἔλαβε; ποῦ διώλεσεν; Ἀμφιτρύωνὅτʼ ἀμφὶ βωμὸν χεῖρας ἡγνίζου πυρί. Ἡρακλῆςοἴμοι· τί δῆτα φείδομαι ψυχῆς ἐμῆς τῶν φιλτάτων μοι γενόμενος παίδων φονεύς; κοὐκ εἶμι πέτρας λισσάδος πρὸς ἅλματα ἢ φάσγανον πρὸς ἧπαρ ἐξακοντίσας τέκνοις δικαστὴς αἵματος γενήσομαι; ἢ σάρκα τὴν ἔμηνεν ἐμπρήσας πυρί, δύσκλειαν ἣ μένει μʼ ἀπώσομαι βίου; ἀλλʼ ἐμποδών μοι θανασίμων βουλευμάτων Θησεὺς ὅδʼ ἕρπει συγγενὴς φίλος τʼ ἐμός. ὀφθησόμεσθα, καὶ τεκνοκτόνον μύσος ἐς ὄμμαθʼ ἥξει φιλτάτῳ ξένων ἐμῶν. οἴμοι, τί δράσω; ποῖ κακῶν ἐρημίαν εὕρω, πτερωτὸς ἢ κατὰ χθονὸς μολών; φέρʼ ἄν τι κρατὶ περιβάλω σκότον. αἰσχύνομαι γὰρ τοῖς δεδραμένοις κακοῖς· καὶ τῶνδε προστρόπαιον αἷμα προσλαβὼν οὐδὲν κακῶσαι τοὺς ἀναιτίους θέλω. Θησεύςἥκω σὺν ἄλλοις, οἳ παρʼ Ἀσωποῦ ῥοὰς