ἢ τάχα φόνον ἕτερον ἐπὶ φόνῳ βαλὼν ἀνʼ αὖ βακχεύσει Καδμείων πόλιν. Χορόςὦ Ζεῦ, τί παῖδʼ ἤχθηρας ὧδʼ ὑπερκότως τὸν σόν, κακῶν δὲ πέλαγος ἐς τόδʼ ἤγαγες; Ἡρακλῆςἔα· ἔμπνους μέν εἰμι καὶ δέδορχʼ ἅπερ με δεῖ, αἰθέρα τε καὶ γῆν τόξα θʼ Ἡλίου τάδε ὡς ἐν κλύδωνι καὶ φρενῶν ταράγματι πέπτωκα δεινῷ καὶ πνοὰς θερμὰς πνέω μετάρσιʼ, οὐ βέβαια, πνευμόνων ἄπο. ἰδού, τί δεσμοῖς ναῦς ὅπως ὡρμισμένος νεανίαν θώρακα καὶ βραχίονα, πρὸς ἡμιθραύστῳ λαΐνῳ τυκίσματι ἧμαι, νεκροῖσι γείτονας θάκους ἔχων; πτερωτά τʼ ἔγχη· τόξα δʼ ἔσπαρται πέδῳ, ἃ πρὶν παρασπίζοντʼ ἐμοῖς βραχίοσιν ἔσῳζε πλευρὰς ἐξ ἐμοῦ τʼ ἐσῴζετο. οὔ που κατῆλθον αὖθις εἰς Ἅιδου πάλιν, Εὐρυσθέως δίαυλον; εἰς Ἅιδου; πόθεν; ἀλλʼ οὔτε Σισύφειον εἰσορῶ πέτρον