νικᾷς. μένειν χρὴ τλημόνως· λέγει γὰρ εὖΘησεύς· ὅταν δὲ τούσδε προσθῶμεν πυρί,ὀστᾶ προσάξεσθε. ὦ ταλαίπωροι βροτῶν,τί κτᾶσθε λόγχας καὶ κατʼ ἀλλήλων φόνουςτίθεσθε; παύσασθʼ, ἀλλὰ λήξαντες πόνωνἄστη φυλάσσεθʼ ἥσυχοι μεθʼ ἡσύχων.σμικρὸν τὸ χρῆμα τοῦ βίου· τοῦτον δὲ χρὴὡς ῥᾷστα καὶ μὴ σὺν πόνοις διεκπερᾶν.

Χορός— οὐκέτʼ εὔτεκνος, οὐκέτʼ εὔ-παις, οὐδʼ εὐτυχίας μέτε-στίν μοι κουροτόκοις ἐν Ἀργείαις·οὐδʼ Ἄρτεμις λοχίαπροσφθέγξαιτʼ ἂν τὰς ἀτέκνους.δυσαίων δʼ ὁ βίος,πλαγκτὰ δʼ ὡσεί τις νεφέλαπνευμάτων ὑπὸ δυσχίμων ἀίσσω.

Χορός— ἑπτὰ ματέρες ἑπτὰ κού-ρους ἐγεινάμεθʼ αἱ ταλαί-πωροι κλεινοτάτους ἐν Ἀργείοις·καὶ νῦν ἄπαις ἄτεκνος