σπαρτῶν τόδʼ ἀνδρῶν, οἴχεται τὰ Παλλάδος.θάρσος δʼ ἐνῶρσε παντὶ Κραναϊδῶν στρατῷ.αὐτός θʼ ὅπλισμα τοὐπιδαύριον λαβὼνδεινῆς κορύνης διαφέρων ἐσφενδόναὁμοῦ τραχήλους κἀπικείμενον κάρα,κυνέας θερίζων κἀποκαυλίζων ξύλῳ.μόλις δέ πως ἔτρεψαν ἐς φυγὴν πόδα.ἐγὼ δʼ ἀνηλάλαξα κἀνωρχησάμηνκἄκρουσα χεῖρας. οἳ δʼ ἔτεινον ἐς πύλας.βοὴ δὲ καὶ κωκυτὸς ἦν ἀνὰ πτόλιννέων γερόντων, ἱερά τʼ ἐξεπίμπλασανφόβῳ. παρὸν δὲ τειχέων ἔσω μολεῖν,Θησεὺς ἐπέσχεν· οὐ γὰρ ὡς πέρσων πόλινμολεῖν ἔφασκεν, ἀλλʼ ἀπαιτήσων νεκρούς.τοιόνδε τὸν στρατηγὸν αἱρεῖσθαι χρεών,ὃς ἔν τε τοῖς δεινοῖσίν ἐστιν ἄλκιμοςμισεῖ θʼ ὑβριστὴν λαόν, ὃς πράσσων καλῶςἐς ἄκρα βῆναι κλιμάκων ἐνήλαταζητῶν ἀπώλεσʼ ὄλβον ᾧ χρῆσθαι παρῆν.Χορόςνῦν τήνδʼ ἄελπτον ἡμέραν ἰδοῦσʼ ἐγὼ