ταφέντες ὑμῶν; ἢ τέκνʼ ἐν μυχῷ χθονὸςφύσωσιν, ἐξ ὧν εἶσί τις τιμωρία;σκαιόν γε τἀνάλωμα τῆς γλώσσης τόδε,φόβους πονηροὺς καὶ κενοὺς δεδοικέναι.ἀλλʼ, ὦ μάταιοι, γνῶτε τἀνθρώπων κακά·παλαίσμαθʼ ἡμῶν ὁ βίος· εὐτυχοῦσι δὲοἳ μὲν τάχʼ, οἳ δʼ ἐσαῦθις, οἳ δʼ ἤδη βροτῶν,τρυφᾷ δʼ ὁ δαίμων· πρός τε γὰρ τοῦ δυστυχοῦς,ὡς εὐτυχήσῃ, τίμιος γεραίρεται,ὅ τʼ ὄλβιός νιν πνεῦμα δειμαίνων λιπεῖνὑψηλὸν αἴρει. γνόντας οὖν χρεὼν τάδεἀδικουμένους τε μέτρια μὴ θυμῷ φέρεινἀδικεῖν τε τοιαῦθʼ οἷα μὴ βλάψαι πόλιν.πῶς οὖν ἂν εἴη; τοὺς ὀλωλότας νεκροὺς