ἐάσατʼ ἤδη γῇ καλυφθῆναι νεκρούς,ὅθεν δʼ ἕκαστον ἐς τὸ φῶς ἀφίκετο,ἐνταῦθʼ ἀπελθεῖν, πνεῦμα μὲν πρὸς αἰθέρα,τὸ σῶμα δʼ ἐς γῆν· οὔτι γὰρ κεκτήμεθαἡμέτερον αὐτὸ πλὴν ἐνοικῆσαι βίον,κἄπειτα τὴν θρέψασαν αὐτὸ δεῖ λαβεῖν.δοκεῖς κακουργεῖν Ἄργος οὐ θάπτων νεκρούς;ἥκιστα· πάσης Ἑλλάδος κοινὸν τόδε,εἰ τοὺς θανόντας νοσφίσας ὧν χρῆν λαχεῖνἀτάφους τις ἕξει· δειλίαν γὰρ ἐσφέρειτοῖς ἀλκίμοισιν οὗτος ἢν τεθῇ νόμος.κἀμοὶ μὲν ἦλθες δείνʼ ἀπειλήσων ἔπη,νεκροὺς δὲ ταρβεῖτʼ, εἰ κρυβήσονται χθονί;τί μὴ γένηται; μὴ κατασκάψωσι γῆνταφέντες ὑμῶν; ἢ τέκνʼ ἐν μυχῷ χθονὸςφύσωσιν, ἐξ ὧν εἶσί τις τιμωρία;σκαιόν γε τἀνάλωμα τῆς γλώσσης τόδε,φόβους πονηροὺς καὶ κενοὺς δεδοικέναι.ἀλλʼ, ὦ μάταιοι, γνῶτε τἀνθρώπων κακά·παλαίσμαθʼ ἡμῶν ὁ βίος· εὐτυχοῦσι δὲ