βίᾳ, προσήκοντʼ οὐδὲν Ἀργείων πόλει.κἂν μὲν πίθῃ μοι, κυμάτων ἄτερ πόλινσὴν ναυστολήσεις· εἰ δὲ μή, πολὺς κλύδωνἡμῖν τε καὶ σοὶ συμμάχοις τʼ ἔσται δορός.σκέψαι δέ, καὶ μὴ τοῖς ἐμοῖς θυμούμενοςλόγοισιν, ὡς δὴ πόλιν ἐλευθέραν ἔχων,σφριγῶντʼ ἀμείψῃ μῦθον ἐκ βραχιόνων·ἐλπὶς γάρ ἐστʼ ἄπιστον, ἣ πολλὰς πόλειςσυνῆψʼ, ἄγουσα θυμὸν εἰς ὑπερβολάς.ὅταν γὰρ ἔλθῃ πόλεμος ἐς ψῆφον λεώ,οὐδεὶς ἔθʼ αὑτοῦ θάνατον ἐκλογίζεται,τὸ δυστυχὲς δὲ τοῦτʼ ἐς ἄλλον ἐκτρέπει·εἰ δʼ ἦν παρʼ ὄμμα θάνατος ἐν ψήφου φορᾷ,οὐκ ἄν ποθʼ Ἑλλὰς δοριμανὴς ἀπώλλυτο.καίτοι δυοῖν γε πάντες ἄνθρωποι λόγοιντὸν κρείσσονʼ ἴσμεν, καὶ τὰ χρηστὰ καὶ κακά,ὅσῳ τε πολέμου κρεῖσσον εἰρήνη βροτοῖς·ἣ πρῶτα μὲν Μούσαισι προσφιλεστάτη,Ποιναῖσι δʼ ἐχθρά, τέρπεται δʼ εὐπαιδίᾳ,χαίρει δὲ πλούτῳ. ταῦτʼ ἀφέντες οἱ κακοὶ