ἐμοὶ λόγοι μέν, μῆτερ, οἱ λελεγμένοιὀρθῶς ἔχουσʼ ἐς τόνδε, κἀπεφηνάμηνγνώμην ὑφʼ οἵων ἐσφάλη βουλευμάτων·ὁρῶ δὲ κἀγὼ ταῦθʼ ἅπερ με νουθετεῖς,ὡς τοῖς ἐμοῖσιν οὐχὶ πρόσφορον τρόποιςφεύγειν τὰ δεινά. πολλὰ γὰρ δράσας καλὰἔθος τόδʼ εἰς Ἕλληνας ἐξελεξάμην,ἀεὶ κολαστὴς τῶν κακῶν καθεστάναι.οὔκουν ἀπαυδᾶν δυνατόν ἐστί μοι πόνους.τί γάρ μʼ ἐροῦσιν οἵ γε δυσμενεῖς βροτῶν,ὅθʼ ἡ τεκοῦσα χὑπερορρωδοῦσʼ ἐμοῦπρώτη κελεύεις τόνδʼ ὑποστῆναι πόνον;δράσω τάδʼ· εἶμι καὶ νεκροὺς ἐκλύσομαιλόγοισι πείθων· εἰ δὲ μή, βίᾳ δορὸςἤδη τόδʼ ἔσται κοὐχὶ σὺν φθόνῳ θεῶν.δόξαι δὲ χρῄζω καὶ πόλει πάσῃ τόδε.δόξει δʼ ἐμοῦ θέλοντος· ἀλλὰ τοῦ λόγουπροσδοὺς ἔχοιμʼ ἂν δῆμον εὐμενέστερον.καὶ γὰρ κατέστησʼ αὐτὸν ἐς μοναρχίανἐλευθερώσας τήνδʼ ἰσόψηφον πόλιν.