αἱ δʼ ἥσυχοι σκοτεινὰ πράσσουσαι πόλειςσκοτεινὰ καὶ βλέπουσιν εὐλαβούμεναι.οὐκ εἶ νεκροῖσι καὶ γυναιξὶν ἀθλίαιςπροσωφελήσων, ὦ τέκνον, κεχρημέναις;ὡς οὔτε ταρβῶ σὺν δίκῃ σʼ ὁρμώμενον,Κάδμου θʼ ὁρῶσα λαὸν εὖ πεπραγότα,ἔτʼ αὐτὸν ἄλλα βλήματʼ ἐν κύβοις βαλεῖνπέποιθʼ· ὁ γὰρ θεὸς πάντʼ ἀναστρέφει πάλιν.Χορόςὦ φιλτάτη μοι, τῷδέ τʼ εἴρηκας καλῶςκἀμοί· διπλοῦν δὲ χάρμα γίγνεται τόδε.Θησεύςἐμοὶ λόγοι μέν, μῆτερ, οἱ λελεγμένοιὀρθῶς ἔχουσʼ ἐς τόνδε, κἀπεφηνάμηνγνώμην ὑφʼ οἵων ἐσφάλη βουλευμάτων·ὁρῶ δὲ κἀγὼ ταῦθʼ ἅπερ με νουθετεῖς,