ἐρεῖ δὲ δή τις ὡς ἀνανδρίᾳ χερῶν,πόλει παρόν σοι στέφανον εὐκλείας λαβεῖν,δείσας ἀπέστης, καὶ συὸς μὲν ἀγρίουἀγῶνος ἥψω φαῦλον ἀθλήσας πόνον,οὗ δʼ ἐς κράνος βλέψαντα καὶ λόγχης ἀκμὴνχρῆν ἐκπονῆσαι, δειλὸς ὢν ἐφηυρέθης.μὴ δῆτʼ ἐμός γʼ ὤν, ὦ τέκνον, δράσῃς τάδε.ὁρᾷς, ἄβουλος ὡς κεκερτομημένητοῖς κερτομοῦσι γοργὸν ὄμμʼ ἀναβλέπεισὴ πατρίς; ἐν γὰρ τοῖς πόνοισιν αὔξεται·αἱ δʼ ἥσυχοι σκοτεινὰ πράσσουσαι πόλειςσκοτεινὰ καὶ βλέπουσιν εὐλαβούμεναι.οὐκ εἶ νεκροῖσι καὶ γυναιξὶν ἀθλίαιςπροσωφελήσων, ὦ τέκνον, κεχρημέναις;ὡς οὔτε ταρβῶ σὺν δίκῃ σʼ ὁρμώμενον,Κάδμου θʼ ὁρῶσα λαὸν εὖ πεπραγότα,ἔτʼ αὐτὸν ἄλλα βλήματʼ ἐν κύβοις βαλεῖνπέποιθʼ· ὁ γὰρ θεὸς πάντʼ ἀναστρέφει πάλιν.Χορόςὦ φιλτάτη μοι, τῷδέ τʼ εἴρηκας καλῶςκἀμοί· διπλοῦν δὲ χάρμα γίγνεται τόδε.