σοφὸν δὲ πενίαν τʼ εἰσορᾶν τὸν ὄλβιον,πένητά τʼ εἰς τοὺς πλουσίους ἀποβλέπεινζηλοῦνθʼ, ἵνʼ αὐτὸν χρημάτων ἔρως ἔχῃ,τά τʼ οἰκτρὰ τοὺς μὴ δυστυχεῖς δεδοικέναι.τόν θʼ ὑμνοποιὸν αὐτὸς ἃν τίκτῃ μέληχαίροντα τίκτειν· ἢν δὲ μὴ πάσχῃ τόδε,οὔτοι δύναιτʼ ἂν οἴκοθέν γʼ ἀτώμενοςτέρπειν ἂν ἄλλους· οὐδὲ γὰρ δίκην ἔχει.τάχʼ οὖν ἂν εἴποις· Πελοπίαν παρεὶς χθόναπῶς ταῖς Ἀθήναις τόνδε προστάσσεις πόνον;ἐγὼ δίκαιός εἰμʼ ἀφηγεῖσθαι τάδε.Σπάρτη μὲν ὠμὴ καὶ πεποίκιλται τρόπους,τὰ δʼ ἄλλα μικρὰ κἀσθενῆ· πόλις δὲ σὴμόνη δύναιτʼ ἂν τόνδʼ ὑποστῆναι πόνον·τά τʼ οἰκτρὰ γὰρ δέδορκε καὶ νεανίανἔχει σὲ ποιμένʼ ἐσθλόν· οὗ χρείᾳ πόλειςπολλαὶ διώλοντʼ, ἐνδεεῖς στρατηλάτου.Χορόςκἀγὼ τὸν αὐτὸν τῷδέ σοι λόγον λέγω,Θησεῦ, διʼ οἴκτου τὰς ἐμὰς λαβεῖν τύχας.