οἴμοι; διώκεις μʼ ᾗ μάλιστʼ ἐγὼ ʼσφάλην.Θησεύςοὐκ ἦλθες, ὡς ἔοικεν, εὐνοίᾳ θεῶν.Ἄδραστοςτὸ δὲ πλέον, ἦλθον Ἀμφιάρεώ γε πρὸς βίαν.Θησεύςοὕτω τὸ θεῖον ῥᾳδίως ἀπεστράφης;Ἄδραστοςνέων γὰρ ἀνδρῶν θόρυβος ἐξέπλησσέ με.Θησεύςεὐψυχίαν ἔσπευσας ἀντʼ εὐβουλίας.Ἄδραστοςὃ δή γε πολλοὺς ὤλεσε στρατηλάτας.ἀλλʼ, ὦ καθʼ Ἑλλάδʼ ἀλκιμώτατον κάρα,ἄναξ Ἀθηνῶν, ἐν μὲν αἰσχύναις ἔχωπίτνων πρὸς οὖδας γόνυ σὸν ἀμπίσχειν χερί,πολιὸς ἀνὴρ τύραννος εὐδαίμων πάρος·ὅμως δʼ ἀνάγκη συμφοραῖς εἴκειν ἐμαῖς.σῶσον νεκρούς μοι, τἀμά τʼ οἰκτίρας κακὰκαὶ τῶν θανόντων τάσδε μητέρας τέκνων,αἷς γῆρας ἥκει πολιὸν εἰς ἀπαιδίαν,ἐλθεῖν δʼ ἔτλησαν δεῦρο καὶ ξένον πόδαθεῖναι μόλις γεραιὰ κινοῦσαι μέλη,πρεσβεύματʼ οὐ Δήμητρος ἐς μυστήρια,ἀλλʼ ὡς νεκροὺς θάψωσιν, ἃς αὐτὰς ἐχρῆνκείνων ταφείσας χερσὶν ὡραίων τυχεῖν.