ἔσται τι νέον·ἥξει τι μέλος γοερὸν γοεραῖς.οὔποτʼ ἐμὰ φρὴν ὧδʼ ἀλίαστοςφρίσσει, ταρβεῖ.ποῦ ποτε θείαν Ἑλένου ψυχὰνκαὶ Κασάνδραν ἐσίδω, Τρῳάδες,ὥς μοι κρίνωσιν ὀνείρους;εἶδον γὰρ βαλιὰν ἔλαφον λύκου αἵμονι χαλᾷσφαζομέναν, ἀπʼ ἐμῶν γονάτων σπασθεῖσαν ἀνοίκτως.καὶ τόδε δεῖμά μοι· ἦλθʼ ὑπὲρ ἄκραςτύμβου κορυφᾶςφάντασμʼ Ἀχιλέως· ᾔτει δὲ γέραςτῶν πολυμόχθων τινὰ Τρωιάδων.ἀπʼ ἐμᾶς ἀπʼ ἐμᾶς οὖν τόδε παιδὸςπέμψατε, δαίμονες, ἱκετεύω.
ΧορόςἙκάβη, σπουδῇ πρός σʼ ἐλιάσθηντὰς δεσποσύνους σκηνὰς προλιποῦσʼ,ἵνʼ ἐκληρώθην καὶ προσετάχθηνδούλη, πόλεως ἀπελαυνομένητῆς Ἰλιάδος, λόγχης αἰχμῇ