ὦ σχετλία σὺ τῶν ἀμετρήτων πόνων.Ἑκάβηὄλωλα κοὐδὲν λοιπόν, Ἀγάμεμνον, κακῶν.Ἀγαμέμνωνφεῦ φεῦ· τίς οὕτω δυστυχὴς ἔφυ γυνή;Ἑκάβηοὐκ ἔστιν, εἰ μὴ τὴν Τύχην αὐτὴν λέγοις.ἀλλʼ ὧνπερ οὕνεκʼ ἀμφὶ σὸν πίπτω γόνυἄκουσον. εἰ μὲν ὅσιά σοι παθεῖν δοκῶ,στέργοιμʼ ἄν· εἰ δὲ τοὔμπαλιν, σύ μοι γενοῦτιμωρὸς ἀνδρός, ἀνοσιωτάτου ξένου,ὃς οὔτε τοὺς γῆς νέρθεν οὔτε τοὺς ἄνωδείσας δέδρακεν ἔργον ἀνοσιώτατον,κοινῆς τραπέζης πολλάκις τυχὼν ἐμοί,ξενίας τʼ ἀριθμῷ πρῶτʼ ἔχων ἐμῶν φίλων,τυχὼν δʼ ὅσων δεῖ — . καὶ λαβὼν προμηθίανἔκτεινε· τύμβου δʼ, εἰ κτανεῖν ἐβούλετο,οὐκ ἠξίωσεν, ἀλλʼ ἀφῆκε πόντιον.ἡμεῖς μὲν οὖν δοῦλοί τε κἀσθενεῖς ἴσως·ἀλλʼ οἱ θεοὶ σθένουσι χὡ κείνων κρατῶνΝόμος· νόμῳ γὰρ τοὺς θεοὺς ἡγούμεθακαὶ ζῶμεν ἄδικα καὶ δίκαιʼ ὡρισμένοι·