ἆρʼ ἐκλογίζομαί γε πρὸς τὸ δυσμενὲςμᾶλλον φρένας τοῦδʼ, ὄντος οὐχὶ δυσμενοῦς;Ἀγαμέμνωνεἴ τοί με βούλῃ τῶνδε μηδὲν εἰδέναι,ἐς ταὐτὸν ἥκεις· καὶ γὰρ οὐδʼ ἐγὼ κλύειν.Ἑκάβηοὐκ ἂν δυναίμην τοῦδε τιμωρεῖν ἄτερτέκνοισι τοῖς ἐμοῖσι. τί στρέφω τάδε;τολμᾶν ἀνάγκη, κἂν τύχω κἂν μὴ τύχω. — Ἀγάμεμνον, ἱκετεύω σε τῶνδε γουνάτωνκαὶ σοῦ γενείου δεξιᾶς τʼ εὐδαίμονος Ἀγαμέμνωντί χρῆμα μαστεύουσα; μῶν ἐλεύθεροναἰῶνα θέσθαι; ῥᾴδιον γάρ ἐστί σοι.Ἑκάβηοὐ δῆτα· τοὺς κακοὺς δὲ τιμωρουμένηαἰῶνα τὸν σύμπαντα δουλεύειν θέλω.Ἀγαμέμνωνκαὶ δὴ τίνʼ ἡμᾶς εἰς ἐπάρκεσιν καλεῖς;Ἑκάβηοὐδέν τι τούτων ὧν σὺ δοξάζεις, ἄναξ. — ὁρᾷς νεκρὸν τόνδʼ, οὗ καταστάζω δάκρυ;Ἀγαμέμνωνὁρῶ· τὸ μέντοι μέλλον οὐκ ἔχω μαθεῖν.Ἑκάβητοῦτόν ποτʼ ἔτεκον κἄφερον ζώνης ὕπο.Ἀγαμέμνωνἔστιν δὲ τίς σῶν οὗτος, ὦ τλῆμον, τέκνων;