Ἑκάβη, τί μέλλεις παῖδα σὴν κρύπτειν τάφῳἐλθοῦσʼ, ἐφʼ οἷσπερ Ταλθύβιος ἤγγειλέ μοιμὴ θιγγάνειν σῆς μηδένʼ Ἀργείων κόρης;ἡμεῖς μὲν οὖν εἰῶμεν οὐδʼ ἐψαύομεν·σὺ δὲ σχολάζεις, ὥστε θαυμάζειν ἐμέ.ἥκω δʼ ἀποστελῶν σε· τἀκεῖθεν γὰρ εὖπεπραγμένʼ ἐστίν — εἴ τι τῶνδʼ ἐστὶν καλῶς.ἔα· τίνʼ ἄνδρα τόνδʼ ἐπὶ σκηναῖς ὁρῶθανόντα Τρώων; οὐ γὰρ Ἀργεῖον πέπλοιδέμας περιπτύσσοντες ἀγγέλλουσί μοι.Ἑκάβηδύστηνʼ, ἐμαυτὴν γὰρ λέγω λέγουσα σέ,Ἑκάβη, τί δράσω; πότερα προσπέσω γόνυἈγαμέμνονος τοῦδʼ ἢ φέρω σιγῇ κακά;Ἀγαμέμνωντί μοι προσώπῳ νῶτον ἐγκλίνασα σὸνδύρῃ, τὸ πραχθὲν δʼ οὐ λέγεις; — τίς ἔσθʼ ὅδε;Ἑκάβηἀλλʼ, εἴ με δούλην πολεμίαν θʼ ἡγούμενοςγονάτων ἀπώσαιτʼ, ἄλγος ἂν προσθείμεθʼ ἄν.Ἀγαμέμνωνοὔτοι πέφυκα μάντις, ὥστε μὴ κλύωνἐξιστορῆσαι σῶν ὁδὸν βουλευμάτων.