ἐν ψαμάθῳ λευρᾷ; Θεράπαιναπόντου νιν ἐξήνεγκε πελάγιος κλύδων.

Ἑκάβηὤμοι, αἰαῖ, ἔμαθον ἔνυπνον ὀμμάτωνἐμῶν ὄψιν· οὔ με παρέβαφάσμα μελανόπτερον, τὰν ἐσεῖδον ἀμφὶ σέ,ὦ τέκνον, οὐκέτʼ ὄντα Διὸς ἐν φάει.Χορόςτίς γάρ νιν ἔκτεινʼ; οἶσθʼ ὀνειρόφρων φράσαι;Ἑκάβηἐμὸς ἐμὸς ξένος, Θρῄκιος ἱππότας,ἵνʼ ὁ γέρων πατὴρ ἔθετό νιν κρύψας.Χορόςοἴμοι, τί λέξεις; χρυσὸν ὡς ἔχοι κτανών;Ἑκάβηἄρρητʼ ἀνωνόμαστα, θαυμάτων πέρα,οὐχ ὅσιʼ οὐδʼ ἀνεκτά. ποῦ δίκα ξένων;ὦ κατάρατʼ ἀνδρῶν, ὡς διεμοιράσωχρόα, σιδαρέῳ τεμὼν φασγάνῳμέλεα τοῦδε παιδὸς οὐδʼ ᾤκτισας.

Χορόςὦ τλῆμον, ὥς σε πολυπονωτάτην βροτῶνδαίμων ἔθηκεν ὅστις ἐστί σοι βαρύς.ἀλλʼ εἰσορῶ γὰρ τοῦδε δεσπότου δέμαςἈγαμέμνονος, τοὐνθένδε σιγῶμεν, φίλαι.