οὐ καινὸν εἶπας, εἰδόσιν δʼ ὠνείδισας.ἀτὰρ τί νεκρὸν τόνδε μοι Πολυξένηςἥκεις κομίζουσʼ, ἧς ἀπηγγέλθη τάφοςπάντων Ἀχαιῶν διὰ χερὸς σπουδὴν ἔχειν;Θεράπαιναἥδʼ οὐδὲν οἶδεν, ἀλλά μοι Πολυξένηνθρηνεῖ, νέων δὲ πημάτων οὐχ ἅπτεται.Ἑκάβηοἲ ʼγὼ τάλαινα· μῶν τὸ βακχεῖον κάρατῆς θεσπιῳδοῦ δεῦρο Κασάνδρας φέρεις;Θεράπαιναζῶσαν λέλακας, τὸν θανόντα δʼ οὐ στένειςτόνδʼ· ἀλλʼ ἄθρησον σῶμα γυμνωθὲν νεκροῦ,εἴ σοι φανεῖται θαῦμα καὶ παρʼ ἐλπίδας.Ἑκάβηοἴμοι, βλέπω δὴ παῖδʼ ἐμὸν τεθνηκότα,Πολύδωρον, ὅν μοι Θρῂξ ἔσῳζʼ οἴκοις ἀνήρ.ἀπωλόμην δύστηνος, οὐκέτʼ εἰμὶ δή.ὦ τέκνον τέκνον,αἰαῖ, κατάρχομαι γόων,βακχεῖον ἐξ ἀλάστοροςἀρτιμαθῆ νόμον.Θεράπαιναἔγνως γὰρ ἄτην παιδός, ὦ δύστηνε σύ;Ἑκάβηἄπιστʼ ἄπιστα, καινὰ καινὰ δέρκομαι.