ὡς οὔποθʼ εὕδει λυπρά σου κηρύγματα.ΘεράπαιναἙκάβῃ φέρω τόδʼ ἄλγος· ἐν κακοῖσι δὲοὐ ῥᾴδιον βροτοῖσιν εὐφημεῖν στόμα.Χορόςκαὶ μὴν περῶσα τυγχάνει δόμων ὕπερἥδʼ, ἐς δὲ καιρὸν σοῖσι φαίνεται λόγοις.Θεράπαιναὦ παντάλαινα κἄτι μᾶλλον ἢ λέγω,δέσποινʼ, ὄλωλας κοὐκέτʼ εἶ, βλέπουσα φῶς,ἄπαις ἄνανδρος ἄπολις ἐξεφθαρμένη.Ἑκάβηοὐ καινὸν εἶπας, εἰδόσιν δʼ ὠνείδισας.ἀτὰρ τί νεκρὸν τόνδε μοι Πολυξένηςἥκεις κομίζουσʼ, ἧς ἀπηγγέλθη τάφοςπάντων Ἀχαιῶν διὰ χερὸς σπουδὴν ἔχειν;Θεράπαιναἥδʼ οὐδὲν οἶδεν, ἀλλά μοι Πολυξένηνθρηνεῖ, νέων δὲ πημάτων οὐχ ἅπτεται.Ἑκάβηοἲ ʼγὼ τάλαινα· μῶν τὸ βακχεῖον κάρατῆς θεσπιῳδοῦ δεῦρο Κασάνδρας φέρεις;Θεράπαιναζῶσαν λέλακας, τὸν θανόντα δʼ οὐ στένειςτόνδʼ· ἀλλʼ ἄθρησον σῶμα γυμνωθὲν νεκροῦ,εἴ σοι φανεῖται θαῦμα καὶ παρʼ ἐλπίδας.