ψυχήν τʼ ἀρίστῃ; τοιάδʼ ἀμφὶ σῆς λέγωνπαιδὸς θανούσης, εὐτεκνωτάτην τέ σεπασῶν γυναικῶν δυστυχεστάτην θʼ ὁρῶ.Χορόςδεινόν τι πῆμα Πριαμίδαις ἐπέζεσενπόλει τε τἠμῇ θεῶν ἀνάγκαισιν τόδε.Ἑκάβηὦ θύγατερ, οὐκ οἶδʼ εἰς ὅ τι βλέψω κακῶν,πολλῶν παρόντων· ἢν γὰρ ἅψωμαί τινος,τόδʼ οὐκ ἐᾷ με, παρακαλεῖ δʼ ἐκεῖθεν αὖλύπη τις ἄλλη διάδοχος κακῶν κακοῖς.καὶ νῦν τὸ μὲν σὸν ὥστε μὴ στένειν πάθοςοὐκ ἂν δυναίμην ἐξαλείψασθαι φρενός·τὸ δʼ αὖ λίαν παρεῖλες ἀγγελθεῖσά μοιγενναῖος. οὔκουν δεινόν, εἰ γῆ μὲν κακὴτυχοῦσα καιροῦ θεόθεν εὖ στάχυν φέρει,χρηστὴ δʼ ἁμαρτοῦσʼ ὧν χρεὼν αὐτὴν τυχεῖνκακὸν δίδωσι καρπόν, ἀνθρώποις δʼ ἀεὶὁ μὲν πονηρὸς οὐδὲν ἄλλο πλὴν κακός,ὁ δʼ ἐσθλὸς ἐσθλός, οὐδὲ συμφορᾶς ὕποφύσιν διέφθειρʼ, ἀλλὰ χρηστός ἐστʼ ἀεί;