ἐξεῖλκε κολεοῦ, λογάσι δʼ Ἀργείων στρατοῦνεανίαις ἔνευσε παρθένον λαβεῖν.ἣ δʼ, ὡς ἐφράσθη, τόνδʼ ἐσήμηνεν λόγον·Ὦ τὴν ἐμὴν πέρσαντες Ἀργεῖοι πόλιν,ἑκοῦσα θνῄσκω· μή τις ἅψηται χροὸςτοὐμοῦ· παρέξω γὰρ δέρην εὐκαρδίως.ἐλευθέραν δέ μʼ, ὡς ἐλευθέρα θάνω,πρὸς θεῶν, μεθέντες κτείνατʼ· ἐν νεκροῖσι γὰρδούλη κεκλῆσθαι βασιλὶς οὖσʼ αἰσχύνομαι.λαοὶ δʼ ἐπερρόθησαν, Ἀγαμέμνων τʼ ἄναξεἶπεν μεθεῖναι παρθένον νεανίαις.οἳ δʼ, ὡς τάχιστʼ ἤκουσαν ὑστάτην ὄπα,μεθῆκαν, οὗπερ καὶ μέγιστον ἦν κράτος.κἀπεὶ τόδʼ εἰσήκουσε δεσποτῶν ἔπος,λαβοῦσα πέπλους ἐξ ἄκρας ἐπωμίδοςἔρρηξε λαγόνας ἐς μέσας παρʼ ὀμφαλόν,μαστούς τʼ ἔδειξε στέρνα θʼ ὡς ἀγάλματοςκάλλιστα, καὶ καθεῖσα πρὸς γαῖαν γόνυἔλεξε πάντων τλημονέστατον λόγον·Ἰδού, τόδʼ, εἰ μὲν στέρνον, ὦ νεανία,