Ἀγαμέμνονος πέμψαντος, ὦ γύναι, μέτα.Ἑκάβηὦ φίλτατʼ, ἆρα κἄμʼ ἐπισφάξαι τάφῳδοκοῦν Ἀχαιοῖς ἦλθες; ὡς φίλʼ ἂν λέγοις.σπεύδωμεν, ἐγκονῶμεν· ἡγοῦ μοι, γέρον.Ταλθύβιοςσὴν παῖδα κατθανοῦσαν ὡς θάψῃς, γύναι,ἥκω μεταστείχων σε· πέμπουσιν δέ μεδισσοί τʼ Ἀτρεῖδαι καὶ λεὼς Ἀχαιικός.Ἑκάβηοἴμοι, τί λέξεις; οὐκ ἄρʼ ὡς θανουμένουςμετῆλθες ἡμᾶς, ἀλλὰ σημανῶν κακά;ὄλωλας, ὦ παῖ, μητρὸς ἁρπασθεῖσʼ ἄπο·ἡμεῖς δʼ ἄτεκνοι τοὐπὶ σʼ· ὦ τάλαινʼ ἐγώ.πῶς καί νιν ἐξεπράξατʼ; ἆρʼ αἰδούμενοι;ἢ πρὸς τὸ δεινὸν ἤλθεθʼ ὡς ἐχθράν, γέρον,κτείνοντες; εἰπέ, καίπερ οὐ λέξων φίλα.Ταλθύβιοςδιπλᾶ με χρῄζεις δάκρυα κερδᾶναι, γύναι,σῆς παιδὸς οἴκτῳ· νῦν τε γὰρ λέγων κακὰτέγξω τόδʼ ὄμμα, πρὸς τάφῳ θʼ ὅτʼ ὤλλυτο.παρῆν μὲν ὄχλος πᾶς Ἀχαιικοῦ στρατοῦπλήρης πρὸ τύμβου σῆς κόρης ἐπὶ σφαγάς·λαβὼν δʼ Ἀχιλλέως παῖς Πολυξένην χερὸς