μῆτερ, πιθοῦ μοι· καὶ σύ, παῖ Λαερτίου,χάλα τοκεῦσιν εἰκότως θυμουμένοις,σύ τʼ, ὦ τάλαινα, τοῖς κρατοῦσι μὴ μάχου.βούλῃ πεσεῖν πρὸς οὖδας ἑλκῶσαί τε σὸνγέροντα χρῶτα πρὸς βίαν ὠθουμένη,ἀσχημονῆσαί τʼ ἐκ νέου βραχίονοςσπασθεῖσʼ, ἃ πείσῃ; μὴ σύ γʼ· οὐ γὰρ ἄξιον.ἀλλʼ, ὦ φίλη μοι μῆτερ, ἡδίστην χέραδὸς καὶ παρειὰν προσβαλεῖν παρηίδι·ὡς οὔποτʼ αὖθις, ἀλλὰ νῦν πανύστατονἀκτῖνα κύκλον θʼ ἡλίου προσόψομαι.τέλος δέχῃ δὴ τῶν ἐμῶν προσφθεγμάτων.ὦ μῆτερ, ὦ τεκοῦσʼ, ἄπειμι δὴ κάτω.Ἑκάβηὦ θύγατερ, ἡμεῖς δʼ ἐν φάει δουλεύσομεν.Πολυξένηἄνυμφος ἀνυμέναιος ὧν μʼ ἐχρῆν τυχεῖν.Ἑκάβηοἰκτρὰ σύ, τέκνον, ἀθλία δʼ ἐγὼ γυνή.Πολυξένηἐκεῖ δʼ ἐν Ἅιδου κείσομαι χωρὶς σέθεν.Ἑκάβηοἴμοι· τί δράσω; ποῖ τελευτήσω βίον;Πολυξένηδούλη θανοῦμαι, πατρὸς οὖσʼ ἐλευθέρου.Ἑκάβηἡμεῖς δὲ πεντήκοντά γʼ ἄμμοροι τέκνων.