καλῶς μὲν εἶπας, θύγατερ, ἀλλὰ τῷ καλῷλύπη πρόσεστιν. εἰ δὲ δεῖ τῷ Πηλέωςχάριν γενέσθαι παιδὶ καὶ ψόγον φυγεῖνὑμᾶς, Ὀδυσσεῦ, τήνδε μὲν μὴ κτείνετε,ἡμᾶς δʼ ἄγοντες πρὸς πυρὰν Ἀχιλλέωςκεντεῖτε, μὴ φείδεσθʼ· ἐγὼ ῎τεκον Πάριν, ὃς παῖδα Θέτιδος ὤλεσεν τόξοις βαλών.Ὀδυσσεύςοὐ σʼ, ὦ γεραιά, κατθανεῖν Ἀχιλλέωςφάντασμʼ Ἀχαιούς, ἀλλὰ τήνδʼ, ᾐτήσατο.Ἑκάβηὑμεῖς δέ μʼ ἀλλὰ θυγατρὶ συμφονεύσατε,καὶ δὶς τόσον πῶμʼ αἵματος γενήσεταιγαίᾳ νεκρῷ τε τῷ τάδʼ ἐξαιτουμένῳ.Ὀδυσσεύςἅλις κόρης σῆς θάνατος, οὐ προσοιστέοςἄλλος πρὸς ἄλλῳ· μηδὲ τόνδʼ ὠφείλομεν.Ἑκάβηπολλή γʼ ἀνάγκη θυγατρὶ συνθανεῖν ἐμέ.Ὀδυσσεύςπῶς; οὐ γὰρ οἶδα δεσπότας κεκτημένος.Ἑκάβηὁποῖα κισσὸς δρυός, ὅπως τῆσδʼ ἕξομαι.Ὀδυσσεύςοὔκ, ἤν γε πείθῃ τοῖσι σοῦ σοφωτέροις.Ἑκάβηὡς τῆσδʼ ἑκοῦσα παιδὸς οὐ μεθήσομαι.Ὀδυσσεύςἀλλʼ οὐδʼ ἐγὼ μὴν τήνδʼ ἄπειμʼ αὐτοῦ λιπών.