οἶδʼ· οὐ γὰρ ἄκρας καρδίας ἔψαυσέ μου.Ἑκάβηἔγνω δέ σʼ Ἑλένη καὶ μόνῃ κατεῖπʼ ἐμοί;Ὀδυσσεύςμεμνήμεθʼ ἐς κίνδυνον ἐλθόντες μέγαν.Ἑκάβηἥψω δὲ γονάτων τῶν ἐμῶν ταπεινὸς ὤν;Ὀδυσσεύςὥστʼ ἐνθανεῖν γε σοῖς πέπλοισι χεῖρʼ ἐμήν.Ἑκάβηἔσωσα δῆτά σʼ ἐξέπεμψά τε χθονός;Ὀδυσσεύςὥστʼ εἰσορᾶν γε φέγγος ἡλίου τόδε.Ἑκάβητί δῆτʼ ἔλεξας δοῦλος ὢν ἐμὸς τότε;Ὀδυσσεύςπολλῶν λόγων εὑρήμαθʼ, ὥστε μὴ θανεῖν.Ἑκάβηοὔκουν κακύνῃ τοῖσδε τοῖς βουλεύμασιν,ὃς ἐξ ἐμοῦ μὲν ἔπαθες οἷα φῂς παθεῖν,δρᾷς δʼ οὐδὲν ἡμᾶς εὖ, κακῶς δʼ ὅσον δύνῃ;ἀχάριστον ὑμῶν σπέρμʼ, ὅσοι δημηγόρουςζηλοῦτε τιμάς· μηδὲ γιγνώσκοισθέ μοι,οἳ τοὺς φίλους βλάπτοντες οὐ φροντίζετε,ἢν τοῖσι πολλοῖς πρὸς χάριν λέγητέ τι.ἀτὰρ τί δὴ σόφισμα τοῦθʼ ἡγούμενοιἐς τήνδε παῖδα ψῆφον ὥρισαν φόνου;πότερα τὸ χρῆν σφʼ ἐπήγαγʼ ἀνθρωποσφαγεῖνπρὸς τύμβον, ἔνθα βουθυτεῖν μᾶλλον πρέπει;