γήρᾳ δειλαίῳ δειλαίασυνδουλεύσω.σκύμνον γάρ μʼ ὥστʼ οὐριθρέπτανμόσχον δειλαία δειλαίαν ἐσόψῃ,χειρὸς ἀναρπαστὰνσᾶς ἄπο λαιμότομόν τʼ Ἀίδᾳγᾶς ὑποπεμπομέναν σκότον, ἔνθα νεκρῶν μέτατάλαινα κείσομαι.καὶ σοῦ μέν, μᾶτερ, δυστάνουκλαίω πανδύρτοις θρήνοις,τὸν ἐμὸν δὲ βίον λώβαν λύμαν τʼοὐ μετακλαίομαι, ἀλλὰ θανεῖν μοιξυντυχία κρείσσων ἐκύρησεν.

Χορόςκαὶ μὴν Ὀδυσσεὺς ἔρχεται σπουδῇ ποδός,Ἑκάβη, νέον τι πρὸς σὲ σημανῶν ἔπος.Ὀδυσσεύςγύναι, δοκῶ μέν σʼ εἰδέναι γνώμην στρατοῦψῆφόν τε τὴν κρανθεῖσαν· ἀλλʼ ὅμως φράσω.ἔδοξʼ Ἀχαιοῖς παῖδα σὴν Πολυξένηνσφάξαι πρὸς ὀρθὸν χῶμʼ Ἀχιλλείου τάφου.