τροφαῖσιν ὥς τις πτόρθος ηὐξόμην, τάλας·ἐπεὶ δὲ Τροία θʼ Ἕκτορός τʼ ἀπόλλυταιψυχή, πατρῴα θʼ ἑστία κατεσκάφη,αὐτὸς δὲ βωμῷ πρὸς θεοδμήτῳ πίτνεισφαγεὶς Ἀχιλλέως παιδὸς ἐκ μιαιφόνου,κτείνει με χρυσοῦ τὸν ταλαίπωρον χάρινξένος πατρῷος καὶ κτανὼν ἐς οἶδμʼ ἁλὸςμεθῆχʼ, ἵνʼ αὐτὸς χρυσὸν ἐν δόμοις ἔχῃ.κεῖμαι δʼ ἐπʼ ἀκταῖς, ἄλλοτʼ ἐν πόντου σάλῳ,πολλοῖς διαύλοις κυμάτων φορούμενος,ἄκλαυτος ἄταφος· νῦν δʼ ὑπὲρ μητρὸς φίληςἙκάβης ἀίσσω, σῶμʼ ἐρημώσας ἐμόν,τριταῖον ἤδη φέγγος αἰωρούμενος,ὅσονπερ ἐν γῇ τῇδε Χερσονησίᾳμήτηρ ἐμὴ δύστηνος ἐκ Τροίας πάρα.πάντες δʼ Ἀχαιοὶ ναῦς ἔχοντες ἥσυχοιθάσσουσʼ ἐπʼ ἀκταῖς τῆσδε Θρῃκίας χθονός·ὁ Πηλέως γὰρ παῖς ὑπὲρ τύμβου φανεὶςκατέσχʼ Ἀχιλλεὺς πᾶν στράτευμʼ Ἑλληνικόν,πρὸς οἶκον εὐθύνοντας ἐναλίαν πλάτην·