πέτρας ὀρείας παῖς λέλακʼ ἀνὰ στρατὸνἨχὼ διδοῦσα θόρυβον· εἰ δὲ μὴ Φρυγῶνπύργους πεσόντας ᾖσμεν Ἑλλήνων δορί,φόβον παρέσχεν οὐ μέσως ὅδε κτύπος.Πολυμήστωρὦ φίλτατʼ· ᾐσθόμην γάρ, Ἀγάμεμνον, σέθενφωνῆς ἀκούσας· εἰσορᾷς ἃ πάσχομεν;Ἀγαμέμνωνἔα·Πολυμῆστορ· ὦ δύστηνε, τίς σʼ ἀπώλεσεν;τίς ὄμμʼ ἔθηκε τυφλὸν αἱμάξας κόρας,παῖδάς τε τούσδʼ ἔκτεινεν; ἦ μέγαν χόλονσοὶ καὶ τέκνοισιν εἶχεν ὅστις ἦν ἄρα.ΠολυμήστωρἙκάβη με σὺν γυναιξὶν αἰχμαλωτίσινἀπώλεσʼ — οὐκ ἀπώλεσʼ, ἀλλὰ μειζόνως.Ἀγαμέμνωντί φῄς; σὺ τοὔργον εἴργασαι τόδʼ, ὡς λέγει;σὺ τόλμαν, Ἑκάβη, τήνδʼ ἔτλης ἀμήχανον;Πολυμήστωρὤμοι, τί λέξεις; ἦ γὰρ ἐγγύς ἐστί που;σήμηνον, εἰπὲ ποῦ ʼσθʼ, ἵνʼ ἁρπάσας χεροῖνδιασπάσωμαι καὶ καθαιμάξω χρόα.Ἀγαμέμνωνοὗτος, τί πάσχεις;