ἦ γὰρ καθεῖλες Θρῇκα, καὶ κρατεῖς, ξένον,δέσποινα, καὶ δέδρακας οἷάπερ λέγεις;Ἑκάβηὄψῃ νιν αὐτίκʼ ὄντα δωμάτων πάροςτυφλὸν τυφλῷ στείχοντα παραφόρῳ ποδί,παίδων τε δισσῶν σώμαθʼ, οὓς ἔκτεινʼ ἐγὼσὺν ταῖς ἀρίσταις Τρῳάσιν· δίκην δέ μοιδέδωκε. χωρεῖ δʼ, ὡς ὁρᾷς, ὅδʼ ἐκ δόμων.ἀλλʼ ἐκποδὼν ἄπειμι κἀποστήσομαιθυμῷ ῥέοντι Θρῃκὶ δυσμαχωτάτῳ.

Πολυμήστωρὤμοι ἐγώ, πᾷ βῶ,πᾷ στῶ, πᾷ κέλσω;τετράποδος βάσιν θηρὸς ὀρεστέρουτιθέμενος ἐπίχειρα κατʼ ἴχνος; ποίανἢ ταύταν ἢ τάνδʼ ἐξαλλάξω, τὰςἀνδροφόνους μάρψαι χρῄζων Ἰλιάδας,αἵ με διώλεσαν;τάλαιναι κόραι τάλαιναι Φρυγῶν,ὦ κατάρατοι,ποῖ καί με φυγᾷ πτώσσουσι μυχῶν;