ἄξω σ’ ἀπ’ οἴκων καὶ πατρὸς δώσω χερί.τὸ συγγενὲς γὰρ δεινόν, ἔν τε τοῖς κακοῖςοὐκ ἔστιν οὐδὲν κρεῖσσον οἰκείου φίλου.Ἑρμιόνηνυμφευμάτων μὲν τῶν ἐμῶν πατὴρ ἐμὸςμέριμναν ἕξει, κοὐκ ἐμὸν κρίνειν τόδε.ἀλλ’ ὡς τάχιστα τῶνδέ μ’ ἔκπεμψον δόμων,μὴ φθῇ με προσβὰς δῶμα καὶ μολὼν πόσις,ἢ πρέσβυς οἴκους μ’ ἐξερημοῦσαν μαθὼνΠηλεὺς μετέλθῃ πωλικοῖς διώγμασιν.Ὀρέστηςθάρσει γέροντος χεῖρα· τὸν δ’ Ἀχιλλέωςμηδὲν φοβηθῇς παῖδ’, ὅσ’ εἰς ἔμ’ ὕβρισε.τοία γὰρ αὐτῷ μηχανὴ πεπλεγμένηβρόχοις ἀκινήτοισιν ἕστηκεν φόνουπρὸς τῆσδε χειρός· ἣν πάρος μὲν οὐκ ἐρῶ,τελουμένων δὲ Δελφὶς εἴσεται πέτρα.ὁ μητροφόντης δ’, ἢν δορυξένων ἐμῶνμείνωσιν ὅρκοι Πυθικὴν ἀνὰ χθόνα,δείξει γαμεῖν σφε μηδέν’ ὧν ἐχρῆν ἐμέ.πικρῶς δὲ πατρὸς φόνιον αἰτήσει δίκηνἄνακτα Φοῖβον· οὐδέ νιν μετάστασις