ὄνομα δ’ Ὀρέστης· ἔρχομαι δὲ πρὸς Διὸς μαντεῖα Δωδωναῖ’. ἐπεὶ δ’ ἀφικόμηνΦθίαν, δοκεῖ μοι ξυγγενοῦς μαθεῖν πέριγυναικός, εἰ ζῇ κεὐτυχοῦσα τυγχάνειἡ Σπαρτιᾶτις Ἑρμιόνη· τηλουρὰ γὰρναίουσ’ ἀφ’ ἡμῶν πεδί’ ὅμως ἐστὶν φίλη.Ἑρμιόνηὦ ναυτίλοισι χείματος λιμὴν φανεὶςἈγαμέμνονος παῖ, πρός σε τῶνδε γουνάτων,οἴκτιρον ἡμᾶς ὧν ἐπισκοπεῖς τύχας,πράσσοντας οὐκ εὖ. στεμμάτων δ’ οὐχ ἥσσοναςσοῖς προστίθημι γόνασιν ὠλένας ἐμάς.Ὀρέστηςἔα·τί χρῆμα; μῶν ἐσφάλμεθ’ ἢ σαφῶς ὁρῶδόμων ἄνασσαν τήνδε Μενέλεω κόρην;Ἑρμιόνηἥνπερ μόνην γε Τυνδαρὶς τίκτει γυνὴἙλένη κατ’ οἴκους πατρί· μηδὲν ἀγνόει.Ὀρέστηςὦ Φοῖβ’ ἀκέστορ, πημάτων δοίης λύσιν. τί χρῆμα; πρὸς θεῶν ἢ βροτῶν πάσχεις κακά;Ἑρμιόνητὰ μὲν πρὸς ἡμῶν, τὰ δὲ πρὸς ἀνδρὸς ὅς μ’ ἔχει,τὰ δ’ ἐκ θεῶν του· πανταχῇ δ’ ὀλώλαμεν.