πατρός τ’ ἐρημωθεῖσα συννοίᾳ θ’ ἅμα,οἷον δέδρακεν ἔργον Ἀνδρομάχην κτανεῖνκαὶ παῖδα βουλεύσασα, κατθανεῖν θέλει,πόσιν τρέμουσα, μὴ ἀντὶ τῶν δεδραμένωνἐκ τῶνδ’ ἀτίμως δωμάτων ἀποσταλῇ,ἢ κατθάνῃ κτείνουσα τοὺς οὐ χρὴ κτανεῖν.μόλις δέ νιν θέλουσαν ἀρτῆσαι δέρηνεἴργουσι φύλακες δμῶες ἔκ τε δεξιᾶςξίφη καθαρπάζουσιν ἐξαιρούμενοι.οὕτω μεταλγεῖ καὶ τὰ πρὶν δεδραμέναἔγνωκε πράξασ’ οὐ καλῶς. ἐγὼ μὲν οὖνδέσποιναν εἴργουσ’ ἀγχόνης κάμνω, φίλαι·ὑμεῖς δὲ βᾶσαι τῶνδε δωμάτων ἔσωθανάτου νιν ἐκλύσασθε· τῶν γὰρ ἠθάδωνφίλων νέοι μολόντες εὐπιθέστεροι.Χορόςκαὶ μὴν ἐν οἴκοις προσπόλων ἀκούομενβοὴν ἐφ’ οἷσιν ἦλθες ἀγγέλλουσα σύ.δείξειν δ’ ἔοικεν ἡ τάλαιν’ ὅσον στένειπράξασα δεινά· δωμάτων γὰρ ἐκπερᾷφεύγουσα χεῖρας προσπόλων πόθῳ θανεῖν.